{ mukku ;p }

เอาหนังสือไปขายร้านมาแหละ เป็นหนังสือการ์ตูนเก่าๆ ที่เราเก็บไว้ในบ้านมานานแล้ว ซื้อมาตั้งแต่อ้อนแต่ออด ตั้งแต่เริ่มอ่านออกก็ซื้อการ์ตูนมาอ่านเลย เป็นพวกโดราเอมอนเล่มแยกๆ เล่มที่เป็นตอนพิเศษ แล้วก็การ์ตูนหมึกจีน ที่อ่านกันมาเนิ่นนานตั้งแต่จำความได้

จริงๆเราไม่ได้อยากเอาไปขายเท่าไรหรอก เพราะเจ็บมาแล้วรอบนึงไม่พร้อมที่จะรับความเจ็บปวดอีก (เวอร์ซะ)

เล่าถึงตอนแรกที่เอาไปขายก่อนแล้วกัน

ครั้งแรกเอาไปขายที่ซีคอน  เพราะเห็นคนอื่นเอาไปขายแล้วกะเหี้ยนกะหือรือ อยากขายบ้าง ก็เลยกลับบ้านมาคัดการ์ตูนไปขาย (เป็นพวกหมึกจีนแล้วก็การ์ตูนเศษ) ทั้งใส่กล่องแล้วก็ใส่กระเป๋าไปเยอะมาก ตอนนั้นไปกะพ่อกะน้อง ตกเย็นก็นั่งแท็กซีไปกันสามคน (ค่าแท็กซี่ขาไป 95 บาท) เอาการ์ตูนไปขาย พอไปถึงร้านวางปุป เจ้าของร้านก็มาเลือกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เมื่อนางเลือกแล้วนางก็ทำหน้าเหมือนนางพญา แล้วก็ไสหนังสือคืนมา บอกว่า แค่นี้แหละ ไปราว 10-20 เล่ม (โปรดนึกภาพตาม กูเอ้ยเราเอาหนังสือใส่กล่องเครื่องปริ้นและกระเป๋าเป้ใบใหญ่ไป ยัดหนังสือจนเต็มทั้งบรรจุภัณฑ์) พอนางไสหนังสือคืนมาเราถามว่า “แค่นี้เหรอ” นางตอบ “ใช่แค่นี้ค่ะ” แล้วนางก็กดเครื่องคิดเลขตี้ดๆๆ ส่งเงินมาให้เราจำนวน 2xx บาท นึกถึงแล้วยังรู้สึกแย่อยู่ถึงปัจจุบันนี้ ขอหนึ่งบรรทัดสำหรับการกรีดร้อง

โอ้มายก็อดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เราไม่เข้าใจเลยว่าพวกเจ้าของร้านรับซื้อเนี่ย จะทำหน้าตาให้ใจดี มีอัธยาศัย มากกว่านี้หน่อยไม่ได้หรืออย่างไร กูทำผิดอะไรหรือเปล่า? กูแค่เอาหนังสือมาขาย ไม่ได้ขโมยของใครมา ดังนั้นอย่าทำเหมือนกับว่า กูต้องง้อมึง โอเค ฉันเอาของเก่าตกสมัยมาขาย เธอไม่รับ ฉันไม่ว่า ก็แค่พูดกันดีๆ “เอ่อ น้องคะ อันนี้พี่ไม่รับแล้วนะ ร้านพี่มีเยอะแล้ว ยังขายไม่ได้เลย” รู้ไหมว่าพูดแบบนี้มันจะซื้อใจฉันได้อีกนาน ฉันจะกลับมาหาเธออีก ไม่ว่าร้านเธอจะไกลแค่ไหนฉันก็จะมา  แต่นี่เธอทำหน้าเป็นนางพญา ชั้นมีอำนาจเหนือทุกคน เห็นเด็กเอาหนังสือมาขาย กดราคาแม่งเต็มเหนี่ยว ตอนจ่ายเงินก็โยนเงินให้ เสมือนหนึ่งว่ากรุมาของเงินมึงฟรีๆ ไม่ได้เอาของมาแลก ถ้าจะรับซื้อแบบนี้กุเอาไปชั่งกิโลดีกว่า อย่างน้อยลุงที่มารับซื้อก็ยังพูดจาดีกว่าเธออีก

แล้วเรา พ่อ น้องก็นั่งรถแท็กซี่กลับ เสียค่ารถไปอีก ร้อยกว่า ไม่เกิน ร้อยยี่ เอาง่ายๆบวกลบคูณหารแล้ว ขาดทุน เสียหมด ทั้งความรู้สึก และเงิน  = =;;

หลังจากเหตุการณ์นี้ผ่านไปเราไม่เคยคิดที่จะเอาหนังสือไปขายอีกเลย จะบอกว่าเราหน้าบางก็ได้ ใช่ มันรู้สึกแย่ที่แบกไปตั้งใจมาขาย แต่เขาไม่รับ และยังทำกริยาไม่ดีใส่อีก แต่เราก็เข้าร้านหนังสือมือสองมาตลอดนะ เป็นร้านประจำแถวๆแฮปปี้แลนด์ ว่างเมื่อไรก็เข้า เข้าตลอด คนขายเป็นพี่ผู้ขายทำผมแบบฮาร์ดคอร์ เราซื้อหนังสือจากพี่แกไปเยอะมาก สามารถพูดได้เต็มปากว่าเราเข้าร้านนี้แทนร้านหนังสือชั้นนำต่างๆเลย เพราะหนังสือพี่แกใหม่จริง ไม่รู้แกไปเอามาจากไหน แต่โคตรจะใหม่ บางที่เป็นหนังสือที่เพิ่งวางแผง (หรืออาจจะวางนานแล้วแต่เราเพิ่งเห็น) พี่แกก็มี เราก็เลยจัดไปหลายเซ็ตอยู่

โดยที่เราเป็นผู้ซื้อตลอด ไม่เคยเป็นผู้ขายเลย จนกระทั่งมีเพื่อนมาจุดประกาย เพื่อนเรานางจะย้ายบ้าน นางเลยเอาหนังสือในบ้านมาขายร้านพี่เค้า เราก็ เอ้ย กรุไปด้วยดิ นี่เลยเป็นครั้งที่สองที่เราเอาหนังสือไปขายร้าน โดยติดรถนางไป วางไปลอตแรก ใหม่เอี่ยม พี่แกมองแล้วทำหน้าเอือม “ไม่ได้เลยพวกเนี้ย” (เราคิดในใจ หนังสือกรุอีกแล้วววววววววววววววววววว แม่ง ไม่น่ามาเลยยยยย) พี่แกก็คัดหนังสือไปเรื่อยๆ พอเอาการ์ตูนไปวางโป๊ะ สภาพเก่ามากขอบเหลืองๆ พี่ฮาร์ดพูดว่า “นี่เก็บไว้นานแค่ไหนเนี่ย” เรากะเพื่อนก็ขำ แล้วแกก็แยกเล่มออกมาหลายเล่ม (อีกแล้ววว) กองใหญ่มากอะเธอ ชั้นคิดว่าคงจะไปไม่รอดอีกแล้วละมั้งคราวนี้ แต่โชคดีจริงๆ โดราเอมอนช่วยชีวิต 70% ของการ์ตูนลอตนั้นเป็นโดราเอมอน เลยขายได้ ได้มา 235 บาท แต่ก็ต้องขนหนังสือกลับมาบ้านคิดเป็น 40% ของหนังสือที่แบกไป

ครั้งล่าสุด ฉายเดี่ยว ไหนๆก็จะออกจากบ้านและ แบกไปสักหน่อยวะ คัดแบบใหม่ๆเลยนะ ไปประมาณ 15 เล่ม เป็นการ์ตูนเศษทั้งสิ้น เดินเข้าร้านไป เอาไปวาง ขายไม่ได้เลยสักเล่ม = =;;

ดิฉันไม่สามารถเอนเอ่ยคำใดๆออกมาได้อีก... โฮๆๆๆ ได้แต่ร้องไห้ฟูมฟาย (ไม่ได้ร้องจริงๆนะ 55555) กลับบ้านมาแบบจ๋อยๆ แล้วก็มาเขียนเอนทรี่นี้แหละ

อันนี้เหมือนมาแชร์ประสบการณ์ควายของตัวเอง คือเราก็ลืมคิดไปว่าร้านเข้าคงไม่รับซื้อดะ แบบอะไรที่เขาขายไม่ได้ เขาก็คงไม่ซื้อไปขายต่อหรอกจริงไหม คิดง่ายๆแบบไม่ต้องพึ่งหลักเศรษฐศาสตร์  ลืมคิดไปว่า อะไรที่เราไม่อยากได้ คนอื่นเค้าก็คงไม่อยากได้เหมือนกัน เว้นเสียแต่ว่าเรามีการ์ตูนวายในตำนานที่ถึงแม้ว่าจะเก็บไว้นานแค่ไหนก็ยังมีคนตามหาอยู่ 55555

อยากบอกคนที่จะเอาหนังสือไปขาย

ถ้าเป็นการ์ตูน ควรเป็นเซ็ต และต้องเป็นเซ็ตที่สภาพดี มีคนต้องการมาก เช่น นานะ วันพีช โคนัน รีบอร์น เป็นต้น ถ้าเอาเล่มหนึ่งไปขายอย่างเดียวเค้าไม่รับซื้อนะจ๊ะ

ส่วนถ้าเป็นหนังสือ แบบโนเนมก็เก็บใส่กล่องเตรียมบริจาคหรือชั่งกิโลขายได้เลย แต่ถ้าเป็นนิยายมีชื่อเสียง กำลังวางแผลอยู่ตอนนี้ เค้าก็จะรับซื้อ ส่วนเรื่องราคาถ้าขายร้านแบบนี้ ก็น่าจะรู้ดีกันอยู่แล้วว่า มันไมได้ราคาหรอก ไม่ว่าหนังสือของเราจะวิเศษมาจากไหนก็ให้ไม่เกิน 30%

ขอจบการรายงานเพียงเท่านี้ค่ะ

ปล. ใครผ่านไปผ่านมา อ่านแล้วถูกใจใช่เลย หรือ ไม่ฉันคิดต่างจากแก คอมเมนต์ได้นะคะ ไม่เป็นสมาชิกก็ออกเสียงได้ค่ะ เขียนมากี่เอนทรี่ ก็เหงา เศร้าใจ แต่ชั้นก็ยังจะเขียนต่อไป ฮ่าๆๆๆๆ